Ayrılığın Hikayesi (Kendi Kalemimden)

Ayrılığın Hikayesi (Kendi Kalemimden)

İçim içime sığmıyor,
gözlerim ışıl ışıl erkenden kalkıp en güzel giysilerimi giyiyorum.
Aynanı karşısına geçip süsleniyorum, garip bir ateş bir heyecan sarıyor bedenimi.
Sana geliyorum bugün. Evden çıkıyorum adım adım yürüyorum ama bitmiyor bu yol.
Sanki bin yıl geçiyor her adımımda. Yüzüm ilk defa gülüyor yıllar sonra.
Yürüdüğüm yollarda sağımda solumda etrafıma baktığım her yerde ve herşeyde seni görüyorum..
İlk kavgamızı ve ilk ayrılığımızı yaşadığımız parktayım duruyorum.Birden yüzümde bir sıcaklık hissediyorum, yanağımda ilk öpücüğü ve sonrasında yediğim tokatıda burada yaşamıştım..

Hatırladıkça içimden bir şeyler kopuyor ve canım yanıyor..Sensizlik nasıl birşeymiş sensiz kalınca anladım. Tarif edemiyorum sensizliği acı, hüzün, gözyaşı,hasret ve yeri hiç dolmayacak bir boşluk ve daha neler neler....

Aşk bumu diyorum, aşk acımı, ak ayrılıkmı, aşk sensizlikmi..Derin bir of çekiyorum ve başım önüme düşüyor..Yürüyorum yine yola devam ediyorum..Seni son gördüğüm seni son kez öptüğüm, seni kalbime gömdüğüm yere geliyorum.Yere oturuyorum ve dalıp gidiyorum geçmişe. Mutluluk aşk, sevgi ve hüzün yani sen, yani geçmişim geliyo gözlerimin önüne.Yaşanmamışlıklarımız geliyor aklıma, ben hiç kapına gelemedim ellerimde çiçeklerle ve hiç bir gece sana sarılıp uyuyamadım..Oysa ne tatlı düşlerimiz vardı, evlenecektik ama hiç evlenemedim biz ve hiç çocuğumuzda olmadı.

Hep bir hüzün ortamıydı yaşadığımız sonrasında..Öyle zorduki severken ayrılmak var olduğunu bile bile senden kopmak koparılmak öyle acıki..Bilmiyordum ne yapacağımı. Bir değil bin bilinmeyenli bir denklemin en son karesindeydim. Sanki her çözümden sonra eksileceğine bilinmezlik bir yenisi ekleniyordu ve ulaşamıyordum sonuca.

Günler geçiyorda ama öyle zor öyle sıkıntılıydıki, tarifi mümken değil.Bir akşamüstü öldün sen. Yüreğim seni son yolculuğuna uğurladı..Bir daha geri dönmeyecektin.Son limandan kalkan son gemiye binip ayrıldın buralardan. Seni ilk buluştuğumuz, ilk öpüştüğümüz ilk kavgamızı ettiğimiz yerde bırakıyorum. Rahat uyu meleğim ölen bir beden , ölen bir insan bir can değildir. Bir aşkın bugününü ve yarınını, bir aşkın umutlarını toprağa veriyorum. Hadi mutlu ol ben bendeki seni yaşayacağım bir ömür boyu.

Kaçmayı denedim kaç kez doğduğum büyüdüğüm, güldüğüm, bazen hüzünlendiğim, seni yaşadığım ve sensiz kaldığım bu şehirden. Ve kaçtımda uzaklara ismini bilmediğim şehirlerin izbe köşelerinde yitik bir ömrün son demlerini sürdüm.. Ama içimdeki sen yine çağırdın beni ee yine girdin kanıma..

Geceleri kaç kez yataktan fırladım, kaç kez ağlayarak yıldızaları izledim sabahlara kadar. Mevsimler geçti ama yüreğim hep sonbahar hüznünde kaldı. Bir kez Bile yeşermedi yaprakları yüreğimin ve baharı göremedim.

Ve geriye döndüm , herşey değişmiş, Ankara bir başka ankara olmuştu. Ne dostlarım kalmıştı ne yaşadığım yerler, çocukluğum gençliğim zamana yenik düşmüş ve ne varsa geride bıraktığım birer birer yenilmiş yok olup gitmişlerdi..

Yarın sen yoksun ve bugünde yoksun biliyorum gelmeyeceksinde..Ama ben hep yüreğindeki seni sevdim ve hep seveceğim..Yine ayrılacağım bu şehirden seni sensiz yaşamaya devam edeceğim uzak diyarlarda...

Bir dünya kuacağım kendime içinde bir ten sen olacaksın ve benimle yaşayacaksın
Sonsuza kadar.....

Şiir : Serdar YILDIRIM

Sunum : Todeath

	Hoşgeldiniz, Ziyaretçi.Lütfen giriş yapın veya kayıt olun.	10 Eylül 2010, 23:28:11
		Kullanıcı adınızı, parolanızı ve aktif kalma süresini giriniz

	Gönderen	Konu: Ayrılığın Hikayesi (Kendi Kalemimden) (Okunma Sayısı 96 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.